HENK SCHRIK | 2001 | Hügelregatta Essen

Hügelregatta, Essen | 2001

Dubbelvieren worden omarmd

"Boordroeien worstelt: nauwelijks boven/op het water

Bij stralend weer en door volle tribunes bekeken, kon de Nederlandse mannen dubbelvier met Geert Cirkel, Dirk Lippits, Diederik Simon, en Michiel Bartman (sl), tevreden zijn. Het Nederlandse kwartet won twee keer van de Ukraïners, de sterkste concurrent tijdens de Hügelregatta. Ook de lichte dubbelvier werd weer een weekend internationale wedstrijdervaring rijker; een derde en vierde plaats was het resultaat. En ook de vrouwendubbelvier kreeg haar eerste doop in Essen; het verlies bleef beperkt als we even de suprematie van de oosterburen vergeten. Er blijft echter veel werk aan de winkel.
De lichte scullsters experimenteerden, net als zovele andere ploegen uit andere landen; daarom was het moeilijk duidelijkheid uit de uitslagen te destilleren.
En wat het Nederlandse boordroeien betreft, het worstelt en komt boven water?; voorlopig komt het nog vaak niet op het water.
Er werd op de Baldeneysee in Essen zoveel geëxperimenteerd met de samenstelling van ploegen in allerlei disciplines en door de meeste landen, dat soms niet meer te volgen was wie nou met wie op welke dag in welk boottype zat, ook al omdat voor de toeschouwers de exacte informatie ontbrak (het programmaboek was zo vroeg gedrukt, dat veel niet meer klopte, en de uitslagen vermeldden alleen de namen bij de winnaars).
Een opmerking over het weer: zaterdag behoorlijk veel tegenwind, zondag variërend van rustig tot afwisselend beetje mee, beetje tegen.

Scull

Zware mannen dubbelvier
De Baldeneysee was de laatste gelegenheid tot half juli in München om de Nederlandse zware dubbelvier nog een keer 'live' in actie te zien (Sevilla is toch wat te ver voor een weekendje); het was het tripje naar Essen toch wel waard. De Nederlanders kregen met name concurrentie van de Ukraïners die op zondag ook in sterkste samenstelling op het water kwamen. En dat was Geert Cirkel, de nieuwste telg in de boot, ook goed ingepraat, en gaf hem de juiste wedstrijdspanning: "dit is verre van een oefening dit keer, die Ukraïners in sterke bezetting zijn heel gevaarlijk", aldus Cirkel. De eerste dag bedroeg de winst van het Nederlandse kwartet 6 seconden; de tweede dag 3 seconden. En natuurlijk was het kwartet tevreden met dit resultaat in het zicht van de wereldbekerwedstrijd in Sevilla. Het gespreksonderwerp na afloop kon nu voornamelijk zijn of de race op zaterdag, of op zondag (volgens Cirkel) beter was. Zaterdag werden de Polen derde; zondags finishten, 3 seconden achter de Nederlanders, de Ukraïners, Witrussen, en Polen, in deze volgorde, binnen een seconde van elkaar.
Lichte mannen dubbelvier
De zware mannen dubbelvier was natuurlijk veruit de succesvolste Nederlandse ploeg, en inmiddels omarmd als het Nederlandse vlaggenschip van dit jaar. Het was niet de enige Nederlandse dubbelvier op het water.

Ook een lichte mannen dubbelvier met Tristan Kramers, Dirk-Jan Voorn, Dylan vd. Linde, en Ivo Snijders (sl) streed alweer een derde wedstrijdweekend, en de tweede internationale ervaring na Keulen tegen sterke internationale tegenstand, om een indruk te krijgen waar men staat. Tot winst kwam het geen van beide dagen, maar de schade bleef beperkt. Zaterdag mondde het uit in een derde plaats achter de Ieren en de Duitsers; zondag was die volgorde dezelfde, zelfs met iets minder verlies, kort achter de Ieren en Duitsers. Wel moesten de drie voornoemde landen toen nog Polen (Klimczcwski, Kucharski, Randa, Sycz), nu met het gouden Olympisch dubbeltwee duo aan boord, voor zich dulden; zes seconden was het verlies van de Nederlandse ploeg, die dus vierde werd.
"De nieuwe boot die we dit weekend geleend hebben, heeft zeker bijgedragen tot een redelijk tevreden gevoel over de races die we dit weekend gevaren hebben", aldus Dylan vd. Linde. "In principe zijn we nog minimaal met z'n vijfen" (doelend op de nog geblesseerde Coen Eggenkamp), "hoe het verder gaat moet nog afgewacht worden; zeer waarschijnlijk staat 'Ratzeburg' nog als tussenstation voor de laatste wereldbekerwedstrijd in München op het programma".
Als lichte sculler was Finn Borms ook als deelnemer aanwezig. Zaterdag tweede op de NK in Harkstede, meldde hij zich zondagochtend in Essen aan de start voor de lichte skif. Na een gewonnen voorwedstrijd resulteerde de finale uiteindelijk in een vierde plaats achter winnaar Zipfel (Duitsland). De Sloveen Kajdiz werd derde; hij had zaterdags de finale gewonnen.
Vrouwen dubbelvier
Zaterdags waren beide Nederlandse vrouwendubbels, Carin ter Beek / Anneke Venema, en Femke Dekker / Hurnet Dekkers, aan de start verschenen. Dekker/Dekkers troffen een gearrangeerde voorwedstrijd met Duitse ploegen; ze vielen af voor de finale, hoewel hun tijd net iets snelller was dan die van Venema/ter Beek. In de finale was de achterstand van Venema/ter Beek op de rest van het veld te groot. Een straat daarvoor roeide nog de winnende Duitse ploeg, dit keer met K. Kowalski/Lutze.

Zondags namen K. Kowalski/Boron (met Boron notabene op boeg) de Duitse honneurs waar in de dubbeltwee en lieten de rest van het veld mijlenver achter zich.
Ook zondags kreeg dan Neerlands derde dubbelvier, de vrouwendubbervier, haar vuurdoop op de tweede dag van de Hügelregatta. Of het schip, na de eerste worsteling, definitief bovenkomt, en wat haar samenstelling is, heeft nog enige tijd nodig. Vooreerst moest in het veld van vier genoegen worden genomen met de laatste plaats, 1 seconde achter de Ukraïne, 5 seconden achter de Poolsen. Maar ver vooruit natuurlijk de deels vernieuwde Duitse formatie (ditmaal met M. Kowalski, Lutze, Waleska, Scholz), souverein als altijd.
Zoeken naar de snelste dubbelvier lijkt daarmee het beste en ook het enig aanvaardbare alternatief om verder aan te werken.
Lichte vrouwen dubbel (een/twee/vier)
Niet alle lichte scullsters passen bij elkaar in de boot natuurlijk, enerzijds vanwege 'niet inpasbaarheid', anderzijds vanwege gewichtsproblemen. Maar als het accent op de lichte dubbeltwee wordt gelegd en er nog niet uitgegaan wordt van een 'vaste boot', had er wellicht nog wel meer gedubbeld kunnen worden in Essen dan nu het geval was. Nu bleef het beperkt tot twee keer een wedstrijd met en rond Marit v. Eupen, waarvan we één combinatie v.Eupen met Kirsten vd. Kolk al kenden.

Zij scoorden een tweede plaats op 4 seconden achter Blasberg/Kleinz (GER) en 4 seconden voor op Casey/Hall (GBR). De dag ervoor finishten v. Eupen en Hedi Poot ook als tweede, 13 seconden achter Blasberg/Radünzel (GER). Casey/Hall finishten die dag als vijfde op 7 seconden achter het Nederlands duo.
Daarnaast werd er geskift, zaterdag door vd.Kolk en ter Beek waarbij vd. Kolk in dezelfde voorwedstrijd als ter Beek duidelijk sneller was, maar voor beiden was het onvoldoende voor de finale. Pia Vogel, voormalig wereldkampioene en brons in de dubbeltwee in Sydney won zaterdags. Vogel werd zondags in de voorwedstrijd verschalkt door de Kroaatse Rajla. Hedi Poot haalde de finale niet, maar Mirjam ter Beek slaagde er wel in de noodzakelijke winst in één van de zes voorwedstrijden te behalen. Ook de finale sloot ze zeer naar tevredenheid af, het werd een tweede plaats achter de Ierse Sinead Jennings (brons in Kroatië) en vóór de Britse Langlands; "zo'n resultaat had ik wel even weer nodig", verzuchtte ter Beek voldaan en opgelucht. De verschillende combinaties gaven nauwelijks voldoende uitsluitsel, en dus over het vervolg, of er naast de dubbeltwee nog voldoende tijd is voor de ontwikkeling van een skiffeuze en/of óók voor wellicht een vierde dubbelvier? Per slot van rekening roeiden thuis in Harkstede ook nog Pikkemaat en Zuidema.
Naschrift lichte scullsters 28/05/01

Boord

De ene lichte vier kwam onder andere wegens studieverplichtingen niet aan de start, ook in onderdelen niet in Harkstede trouwens, waar derhalve de Euros ongestuurde twee nog minder tegenstand had. De andere lichte vier, wederom met Hilckman, vEupen, Al, en Verhallen startte zaterdags in de lichte ongestuurde vier. Op 1 seconde verschil werd echter ditmaal achter de Polen en Duitsers, de finale niet gehaald. Zondags onderging men niet de opgave licht te worden en meldde zich voor de zware ongestuurde vier. Tegen deze zware vieren waren de Nederlanders een categorie te licht; met een vijfde stek in de voorwedstrijd was het einde oefening voor het weekend.
De boordvrouwen hadden voor de zaterdag nog een beroep op Abbie Steinhauser gedaan, zodat het viertal v.Grieken, Vink, BadonGhijben, en Steinhauser met nog zes andere boten aan de start verscheen. In de finale werd een derde plaats behaald, maar de achterstand op de twee voor hen geëindigde Duitse ploegen was niettemin 14 respectievelijk 8 seconden. Voorzover het boordroeien van de vrouwen. Nine Badon Ghijben zat zondags toch nog in een boot, samen met Eeke van Nes; Klaren/Heijting gingen hun echter voor in de dubbeltwee voor het kampioenschap.
Ook bij de zware mannen was nog een acht bij elkaar gesprokkeld met Heeringa, Fontijn, Dirksmeier, vd.Noort, Mensch, Derksen, Klingen en v.Dongen. In de wedstrijd met zes boten op zaterdag werd een derde plaats behaald achter de mogelijke nieuwe Duitse formatie, maar wel met 12 seconden achterstand. Het scheelde 2 seconden met de Roemenen, die deze dag een grotendeels nieuwe ploeg achter een ervaren slagenpaar aan boord inzetten.
De voorwedstrijden op zondag gingen niet door vanwege enkele terugtrekkingen, waaronder ook Nederland, omdat Daniel Mensch last had van zijn darmen. En zonder extra personeel (Ligtenberg bijv. stoeide op een winderige boei in de ongestuurde twee op Harkstede, en een chef d'equipe -H.J.Zwolle- zet je ook niet zomaar onverwachts in een boot voor een 2km race) zat er niets anders op dan zich voor de wedstrijd terug te trekken; ook einde oefening. Wat boordroeien betreft, was het tijdens de Hügelregatta dus vooral worstelen, om een ploeg te vormen (vrouwen 4-), boven te komen (L4-), danwel er zelfs niet in slagen te water te komen (zondag vrouwen 4-, mannen 8+).
Overigens werd de finale van de mannenachten een spannende race tussen de Duitsers en de Roemenen, die nu hun ploeg op sterkte hadden gebracht. Even leek het een herhaling van Duisburg afgelopen jaar te worden, een deadheat, maar dan toch de Roememen werden winnaar verklaard met 0.01 seconde verschil.
Terwijl de lichte ongestuurde twee van Euros thuis moest roeien, werd dit nummer in Essen natuurlijk ook verroeid. Zaterdags waren de Ieren Towey / O'Connor veruit het sterkste duo met 8 seconden voorsprong op de Britten Hennessy / Warnock met 2 seconden daarachter de Duitsers Fauck/Heidenreich. Deze Duitsers waren eerder in Keulen ruim verslagen door Euros. Zonder de Ieren (4- op zondag) enb de Britten wonnen de Duitsers zondags de race.

Overig voornaam geweld

Of tweevoudig Olympisch kampioene Ekaterina Karsten (Witrusland) zaterdags meer moeite had met de tegenwind dan de Duitse Katrin Rutschow, of dat ze die dag iets minder zin had, dat is onbekend, feit is dat ze zaterdags ruim verslagen werd door de Rutschow. Zondag waren overigens de rollen weer omgedraaid en werd Karsten weer duidelijke winnares vóór Rutschow. Daarachter werd de Litouwse Poplavskaya (Olympisch brons in de dubbeltwee) beide dagen derde. Guin Batten (GBR) werd zaterdag vijfde, zondag schoof ze een plaatsje op en werd vierde.

De twee Slovenen Iztoc Cop en Luka Spik beheersten de kleinere sculnummers. Zaterdgas won Cop met overmacht de skifwedstrijd, gevolgd door Spik. Zondags, toen de Slovenen niet in de skif zaten, maar Stephan Volkert (Duitsland) wel, won deze de skifwedstrijd. Zaterdags hadden Volkert en zijn nieuwe dubbelmaat Roehnert de dubbeltwee gewonnen voor hun dubbelvier maat Hajek met nieuwe dubbelpartner Schreiber. De Hongaren Petö/Haller werden derde. Zondags namen de Slovenen de honneurs waar in hun dubbeltwee (Olympisch goud Sydney), ditmaal werden de Hongaren tweede. Na de finish ruilden beide ploegen van boot zodat de Hongaren boot en afstelling van de Slovenen even konden uitproberen; hoe gemoedelijk tegenstanders in de roeisport toch kunnen zijn...
De vrouwen ongestuurde twee werd zaterdag gewonnen door de zusjes Daelen (GER), voor de nieuwe Britse combinatie Grainger/Bishop. Zondags hadden de zusjes Daelen nog wel hun voorwedstrijd gewonnen, maar trokken zich voor de finale terug. De winst ging zondag naar Grainger/Bishop, ditmaal waren het de zusjes Pyritz (GER) die de tweede plaast innamen, voor de Poolsen Zygmund/Belka.
De zware ongestuurde twee bij de mannen was zaterdags een prooi voor de Roemenen Corbeanu/D.Mastakan vóór de Duitsers Ike Landvoigt/Jan Herzog, met de Litouwers Petkus/Zadeika op de derde plaats. Zondags zetten de Roemenen niet hun sterkste troeven in de ongestuurde twee, maar de acht. Herzog/Landvoigt wonnen deze dag de wedstrijd, gevolgd door de Slovenen Jansa/Klemencic.

Zaterdags hadden de Roemenen ook een sterke opstelling in de ongestuurde vier neergezet (Banica, Cornea, Pirvan, K.Mastakan). De Britten, die nog geen keus hebben gedaan welke boordboot als hoofdboot moet worden gezien stuurden een nieuwe vier met Coode (deel van de 1999-ongestuurde vier), en nieuwe namen als Simmens, Williams, Garbett. Tussen die twee boten werd het zaterdags een close-finish; de Roemenen wonnen met 1 seconden verschil.
Zondags met de Roemenen niet in de vier maar in de acht, maar nu met de sterkste Duitse vier (Thormann, Dienstbach, Stüer, Heidicker) niet in de acht maar in de vier, wist deze Duitse vier de wedstrijd te winnen. De Slovenen versloegen op de meet de lichtgewicht Olympische kampioen Frankrijk. Zowel zaterdag als zondag werden de Fransen (Porchier, Bette, Hocde, Dorfman) derde. De winst in de lichtgewicht ongestuurde vier ging beide dagen ook naar Frankrijk; Zaterdags scoorden de Britten een tweede plaats; zondags de Ieren die toen de winaars van de lichte ongestuurde twee van zaterdags aan boord hadden.
De uitslagen: zaterdag (.pdf) | zondag (.pdf)