© Henk Schrik / 2000 / © pictures: Henk Schrik [Wereldbekerwedstrijden / Rowing World Cup, 1-3 juni 2000, München, Duitsland]

Wereldbekerwedstrijden roeien Rowing World Cup 1-3 juni 2000, München, Duitsland

Vrouwenacht verrassend sterk naar winst
Lichte vrouwen dubbeltwee bewijst zich opnieuw
Mannenacht redt gezicht ternauwernood

Kirsten vd. Kolk / Marit v. Eupen

Met een klinkende overwinning in München lijkt de Nederlandse vrouwenacht mede tot de medaillekandidaten in Sydney te behoren, dat is goed nieuws na de eerste FISA-'Olympische-nummers'-regatta van dit jaar.
Nog meer goed nieuws bracht de nieuwe lichte vrouwen dubbeltwee; na hun openbaring op de Randstad Regatta lijken ze nu al finale waardig in Sydney te zijn in dit nummer.
Voor de overige ploegen lijkt een licht baalgevoel (ook naar eigen zeggen) op zijn plaats, aangezien deze regatta (en voor zover niet in Wenen deelgenomen wordt) de uitgelezen kans was, om goed voor de dag te komen. Dat goed voor de dag komen, gold niet voor iedere ploeg. Om dan tot Luzern te moeten wachten alvorens zich weer tegenstanders van internationaal formaat aandienen, is niet altijd even rustgevend ter voorbereiding. Hoewel, wat te denken van de zielroerselen van degenen die nu inmiddels deels of geheel uitgeselecteerd zijn of raken.
Intussen is het FISA ontmoedigingsbeleid er bijna in geslaagd het niet-olympisch roeien tijdens de wereldbekerwedstrijden uit te bannen.

Grootboten: vrouwenacht
Natuurlijk, bij de vrouwenachten waren in Duisburg drie boten, nu was er slechts één boot meer. De Duitse tegenstanders in Duisburg verkeerden nu in zo'n crisis dat ze helemaal niet startten. Daarvoor in de plaats waren nu Witrusland en Roemenië verschenen, een redelijke maatstaf.
Tijdens de generale repetitie ging het de Nederlandse vrouwenacht nog niet zo goed af, een derde plaats achter Roemenië en Witrusland. De finale verliep daarna succesvol, maar wel op een typisch Nederlandse manier, vanuit de achterhoede. De Witrussinnen namen het voortouw gevolgd door Roemenië, de Britsen en als vierde de Nederlandse acht. Vanaf de kilometer namen de Roemeensen de leiding over en stoomde ook de Nederlandse acht voorwaarts. En zowaar, de Roemeensen hadden onvoldoende asem om dit keer het Nederlandse achttal weerstand te bieden, en dat betekende een eerste plaats in een wereldbekerwedstrijd voor het Mijnders/Zwolle achttal. Ook Witrusland passeerde nog opnieuw de vermoeide Roemeensen.
Verrassend binnen het Nederlandse achttal was nog wel, dat er nog een plaats gewisseld was. In geen enkele wedstrijd had Carin ter Beek tot nog toe deel uitgemaakt van de selectie, nu bleek ze toch kennelijk fit en sterk genoeg om de plaats in te nemen van Annemieke Eijgelaar, met verder dus Venema, vDishoeck, vNes, Zwoll-Appeldoorn, Penninx, Westerhof en Meijer.
Een mooie zege van deze, naar verluid, definitieve vrouwenacht, met perspectieven. Alleen hozanna roepen is nog wel iets voorbarig, want nog misten we in München natuurlijk medaillekandidaten als USA en Canada. En wat de Roemeensen betreft, Gafencu zat niet in de acht, zij opereerde dit keer in de skif, Damian en Ignat of Susanu (niet helemaal duidelijk wie van de laatste twee nu in de twee roeide) roeiden naast in de acht ook nog (winnend) in de ongestuurde twee, en Cochela roeide niet in de acht maar met de 'bejaarde' Lipa in de dubbeltwee. Wat dat betreft zullen de Roemenen nog wel even sleutelen aan hun in de laatste jaren oppermachtige acht. Maar voor het Nederlandse achttal gold: de eerste klap is een daalder waard. Hoe het dubbelroeien (zie ook de Roemeensen) van de Nederlandse vrouwendubbeltwee zich nu moet gaan ontwikkelen blijft, evenals voor de Roemeensen, de vraag, hoewel de prioriteiten wel 1. de dubbeltwee, 2. de acht blijken te zijn.

Grootboten: mannenacht
De generale repetitie op vrijdag had voor de Nederlandse mannenacht, met nu als slagenpaar Rienks/Cirkel, en verder vdZwan, Derksen, Jansen, Eggenkamp, vdNoort, en Middag, een fraaie tweede stek opgeleverd achter de Britten, en vóór met name de Russen, Roemenen, en Duitsers.
En wie alleen de uitslag van de finale op zaterdag las, met Nederland als derde (op 5 en 2 seconden) achter winnaar Kroatië en vervolgens de Britten, maar voor Roemenië, Duitsland en Rusland, zal gedacht hebben, aardig resultaat, en alleen verrast geweest zijn over Kroatië als winnaar. Maar degenen die ook de wedstrijd gezien hebben schrokken zich een hoedje bij het zien van het Nederlands achttal.
De Roemenen namen bij lichte tegenwind het voortouw, maar zij verslikten zich, moesten tol betalen en eindigden uiteindelijk als vierde. De Nederlandse acht kwam de eerste honderd meter mee met de rest. Daarnba leek het of alle waterplanten zich aan het roer van de Nederlandse boot gehecht hadden, de ploeg zakte weg in het moeras in een hopeloze zesde positie. Na driekwart race was de achterstand op de inmiddels verrassend en riant aan de leiding gaande Kroaten nog zes seconden en een vijfde plaats. Dat er nog zoveel veerkracht in de Nederlandse boot zat dat er alsnog een derde plaats achter de Kroaten (die met Duitsland en Canada nog moeten uitmaken welke twee zich voor Sydney kwalificeren) en Britten, en vóór de Roemenen uitgesleept werd en het aangezicht gered was, mag een wonder heten, maar het raceverloop deed een ieder de rillingen over de rug lopen.

Grootboten: mannen dubbelvier
Wanneer zou het lukken om de Duitse mannendubbelvier te verslaan? In Duisburg liep de Nederlandse mannendubbelvier (Verberne, Lippits, Simon, Bartman) er twee keer op stuk, hoewel zondags ternauwernood, niet wanhopen derhalve. In München kwamen de twee boten elkaar in de halve finales tegen en wederom waren het de Duitsers die met een halve seconde verschil de Nederlanders voorbleven, die op hun beurt de Ukraïners, evenals in de heats, voorbleven. In de finale was het dan inderdaad zover, de Duitse wereldkampioenen hadden een minder goede start op een minder goede dag, en kwamen uiteindelijk op een vijfde plaats terecht. Maar vervelend genoeg voor het Nederlandse kwartet waren het nu de Oekraïners, in heat en halve finale voorgebleven, die halverwege beslist de leiding namen en de winst opeisten. Klerks' viertal wist er andermaal een goede laatste 500-meter uit te persen, maar konden toch niet verhinderen dat de Zwitsers nog net voor hun als tweede over de lijn piepten, met de Fransen als vierde voor de nabuurwereldkampioenen.

Grootboten: lichte ongestuurde vier
De Nederlandse lichte ongestuurde vier (Spaans, Trooster, Kolkman, vdVooren) moest in Duisburg beide dagen hun meerdere erkennen in de Franse wk-bronsmedaillisten. Ditmaal waren ook de almachtige Denen (ongeslagen sinds Atlanta) van de partij, maar door blessure van een van de roeiers bleek de formatie zo kwetsbaar, dat de finale gemist werd. De Nederlandse formatie haalde de finale wel, maar deze wedstrijd had meer sterke ploegen aan de start gebracht, waaronder de plaaggeest van afgelopen jaar, Oostenrijk, ergo: de Nederlanders scoorden de vijfde tijd in de halve finales. Dat resultaat zou ook het eindresultaat zijn; de Fransen toonden zich duidelijk de betere ploeg, voor Oostenrijk, Ierland, Rusland, welke drie ploegen bijna gelijktijdig over de finish kwamen, met als vijfde dus Nederland. Nog niet de brutaliteit als tijdens de Rotsee regatta afgelopen jaar, de Nederlanders konden in deze race geen voorname rol spelen, maar dan, er zijn nog een aantal weken tot Luzern te gaan.

Grootboten: zware ongestuurde vier
In Duisburg hadden Klinge/vDongen nog beide boottypen uitgeprobeerd, de ongestuurde twee en ongestuurde vier met Fontein/Kind. De finale in de ongestuurde vier verliep niet slecht, en de vier leek wel zoveel perspectieven te bieden dan de twee. Dat viel in München deels zwaar tegen. In de halve finale was een zesde plaats het resultaat met vijftien seconden achterstand op de winnaar. Enig herstel kwam in de B-finale, waar het achter Egypte en Polen (op een volle en halve seconde achterstand) tot een derde plaats kwam, en daarmee negende in totaal. Het zal moeilijk zijn of de vier of de twee een scoringskan te geven op de kwalificatiewedstrijden in Luzern. Naar verluid zal voor de ongestuurde vier de NOCNSF steun voor de kwalificatiewedstrijden worden gevraagd.

Kleinboten: lichte dubbeltwee mannen
Voor Aardewijn/vd.Linden was één keer scoren in Duisburg, als derde achter de Polen en Fransen, voldoende. München was per slot van rekening het volgende station. Maar tijdens de heats raakte vdLinden lichtelijk geblesseerd en het duo gaf de pijp aan Maarten voor de rest van het weekend.
Hoe breed dit veld wordt, is te zien aan het feit dat nu ook de Tsjechen (Vabrousek/Malecek) een ploeg hebben samengesteld waar in het vervolg rekening mee gehouden moet worden.
De Fransen, die de laatste twee jaar de meeste progressie hebben gemaakt, domineerden de finale; de oud-wereldkampioenen uit Polen werden tweede voor de Zwitserse gebroeders Gier die de Tsjechen op de meet versloegen.

Kleinboten: lichte dubbeltwee vrouwen
Met één goed resultaat op zak in Duisburg, tweede achter de nieuwe snelle Duitse dubbeltwee, hadden vdKolk/v.Eupen ook de volgende dag gesnipperd. In München stond de volgende test op het programma.
Na winst in de heat kwam het in de halve finale tot een veilige en voldoende derde plaats achter de Roemeense wereldkampioenen en de Chinezen. In Duisburg was al gebleken hoe sterk het nieuwe Duitse duo Viehoff/Blasberg was. Ook in deze finale toonden zij zich oppermachtig. Zeer verrassend kon het Nederlandse duo zich ten opzichte van de Roemeensen en Chinezen bijna de gehele race op een tweede plek handhaven, haasje over met de Roemeensen. Het resulteerde ook in een tweede plek, weliswaar zeer ruim achter de oppermachtige Duitsen, maar nog ruim twee seconden voor op de wereldkampioenen.
Wat eind april nog het uitdagende duo was, vdKolk/vEupen dus, blijkt nu de stabiele factor te zijn, met mogelijk zelfs medaillegloren achter de horizon. Het tot eind april 'beschermde' duo lijkt nu door verschillende oorzaken en omstandigheden in staat van ontbinding. Een ad hoc combi lijkt dan nog moeilijk een serieuze 'trial-date' te kunnen betekenen.

Kleinboten: vrouwen ongestuurde twee
Geen deel meer uitmakend van de acht zou Annemieke Eijgelaar met Christine Vink in de ongestuurde twee starten, maar ze was niet fit zodat niet gestart kon worden. Femke Dekker en Loes Bolman startten wel. Via de herkansing kwam het Nederlandse duo in de finale. In de finale was van meet af aan duidelijk dat de Roemeensen Doina en Susanu (nog ontbraken sterke USA en Canadeze concurrentie in dit nummer) de wedstrijd bepaalden, daar was ook het redelijk sterke Duitse duo Wech/Barth niet tegen opgewassen. Als derde ploeg hadden de Russinnen op de meet al vijf seconden aan de broek. Dekker/Bolman moesten genoegen nemen met een zesde plaats, maar toen waren er toch al vijftien seconden verstreken. Wel wordt naar verluid, voor dit nummer nog de NOCNSF steun gevraagd voor deelname aan de Olympische kwalificatiewedstrijden.

Joeri de Groot / Karel Dormans

Kleinboten: lichte mannen ongestuurde twee
In het land der blinden is één oog koning, aldus het gezegde. In Duisburg wonnen deGroot/Dormans twee keer makkelijk van hun tegenstanders. Toch was het veld in München, de wedstrijden in de niet-olympische klassen waren weer in twee dagen gecomprimeerd, iets beter samengesteld en bevonden zich onder de tegenstanders van het Nederlandse duo enkele ervaren duo's uit eerdere Britse lichte achten, en daar kwam dan ook nog de meeste tegenstand vandaan. Na een gemakkelijke heat overwinning namen de Nederlanders ook in de finale meteen het initiatief. Maar toch, de Britten kwamen langszij en voorbij. maar dankzij een veel betere laatste interval konden de Nederlanders de wedstrijd toch nog met drie seconden verschil voor zich beslissen.

Kleinboten: mannen skif
Ten opzichte van Duisburg was het veld inmiddels weer wat groter geworden, nu ook met toppers als Ali Ibrahim Ali (Eypte) en Vaclav Chalupa (Tsjechië). Marcel Hacker (Duitsland) die in Duisburg beide dagen won wist Ali achter zich te houden, maar moest na 3/4 baan leiding toch de winst afstaan aan Chalupa.
Geen Geert Cirkel dus voor Nederland omdat de skifrevelatie van dit jaar inmiddels was overgestapt naar Korzeniowski's acht. Wel Gerard Egelmeers, die, na twee vierde plaatsen in Duisburg, nu via de herkansing wel de halve finales bereikte, maar daar strandde. In de B-finale eindigde hij als tweede achter de Slovaak Ziaka. Ook voor Egelmeers heeft de KNRB bij NOCNSF de steun voor de kwalificatiewedstrijden gevraagd.

Ronald Backer Dirks (en wie nog meer eigenlijk?) deden een poging in de nog resterende twee brede niet-Olympische velden (lichte mannen -18- en lichte vrouwen skif -14-). Hun pogingen strandden in de herkansingen, waar ze voor de halve finales werden uitgeschakeld. De finale van de lichte mannen skif werd gewonnen door de Fin Haltsonen. Ook de overwinning in de lichte vrouwenskif ging naar Finland, Finska-Bezerr was de winnares o.a. voor de Duitse Angelika Brand en de Britse Jane Hall.

Ander 'Olympisch' geweld zonder Nederlandse deelname
De mannen skif werd dus door Vaclav Chalupa (CZE) gewonnen. In de vrouwen skif was het opnieuw wereldkampioene Ekaterina Karsten (BLR) die de lakens uitdeelde. Ook ex-wereldkampioene Irina Fedotova (RUS) was wederom voorin te vinden op een tweede stek (4 seconden) zodat Katrin Rutschow (GER), inmiddels gehuwd met lichte roeier Stomporowski, genoegen moest nemen met een derde plaats (9 seconden).

De mannen ongestuurde twee kreeg een geheel nieuwe maar zeer duidelijke winnaar. De Joegoslaven Visacki en Stojic namen vanaf het begin de leiding en stonden die niet meer af. Ook de gerenommeerde Fransen Rolland/Andrieux hadden geen weerwoord. Op de derde plek eindigde het nieuwe Britse duo met de dit jaar uit de vier geselecteerde Ed Coode en de van (niet echt doorgebroken) het scullen in het boordroeien teruggekeerde John Searle.

Het mag duidelijk zijn dat Kathrin Boron en Jana Thieme de vrouwen dubbeltwee opnieuw wonnen, ditmaal voor de Roemeensen, met Victoria Cochela en de 'bejaarde' Elisabeta Lipa. Liu/Zhang (CHN), de zilvermedaillisten van afgelopen jaar, eindigden als derde.
Had de vrouwendubbeltwee al bijna dezelfde finalisten als tijdens de wereldkampioenschappen, bij de mannendubbeltwee was het inderdaad een exacte kopie van die finale. Alleen de uitslag verschilde enigszins en dat betrof vooral de Duitsers Roehnert/Mayer, die (toen zilver) nu zesde werden. Voor het overige wonnen opnieuw de Slovenen Cop/Spik, met de Noren Tufte/Bekken als tweede.

De Duitse mannen dubbelvier kreeg dit keer klop met een vijfde plaats. De Duitse vrouwendubbelvier zou voor het eerst sinds jaren (1993, Racice) geklopt zijn, ware het niet dat de Russische dubbelvier, aan de leiding, in het zicht van de finish vreselijk snoekte en stil kwam te liggen, waardoor de overwinning alsnog naar Duitsland ging. Dat betekent dat trainster Jutta Lau dit keer met haar arsenaal aan roeisters toch nog weer aan het sleutelen moet. De Oekraïne eindigde vlak achter het Duitse viertal, gevolgd door de Witrussinnen.
Er was nog een dubbelvierwedstrijd, namelijk de lichte vrouwendubblvier. De Britsen wonnen zonder al teveel tegenstand, kennelijk was de sterke Duitse concurrentie nog niet tot overeenstemming gekomen wie hun boot moesten bemensen en derhalve geen Duitse boot aan de start.

De Fransen timmeren dit seizoen weer redelijk aan de weg, met de zware en lichte mannen dubbeltwee, de lichte mannen ongestuurde vier, en de zware ongestuurde vier, want die wedstrijd was er ook nog in München natuurlijk, de wedstrijd met de hoogste PR-waarde zo lijkt het, althans de FISA promoot......
Het is natuurlijk ook zo dat aan boord van de Britse vier zich roei-legende Steven Redgrave bevindt, die samen met Matthew Pinsent, Tim Foster, en James Cracknell een ijzersterk team vormen. De Fransen gooien het voorlopig en gokken wellicht op een verrassingsaanval in de laatste vierhonderd meter, aangezien dat de Britten nog een keer op de knieën zou kunnen krijgen. Maar helaas voor de Fransen, nu met de gebroeders Antoine en Laurent Beghin, Daniel Fauche, en Gilles Bosquet, ook in München lukte het nog niet. Nog scheidden hun wederom achttiende seconde op de finish. De Noren werden goede derde voor de Slovenen.

Overleden
Tijdens het inlopen voor de wedstrijd in München werd een van de roeiers uit een van de lichte Duitse vieren, Jörn Kerckhoff, onwel. Hij werd naar het ziekenhuis vervoerd en enkele dagen op de intensive care verpleegd. Kerckhoff is overleden, over de doodsoorzaak zijn geen mededelingen gedaan.

Uitslagen