Gerrit-Jan Eggenkamp de gelukkige nieuwe winnaar
Eeke van Nes oppermachtig op bochtig traject
Het resultaat van de Skifhead 1998 betekende opnieuw aflossing van de
wacht. Zowel de vrouwen- als de mannenrace kreeg een nieuwe winnaar;
Eeke van Nes werd de niet onverwachtte, maar vooral oppermachtige winnaar
bij de vrouwen, terwijl de dolgelukkige Gerrit-Jan Eggenkamp niet de favoriete,
maar wel een mogelijke winnaar was, die hij uiteindelijk ook werd.
Het was bijna zeker, de strijd bij de jongens
zou gaan tussen WillemIII-er Tim Kapteins, winnaar in het voorgaande jaar en
het nieuwe talent van Die Leythe, Gijs Vermeulen; in het voordeel van Vermeulen
beslecht. Pascal Voets slaagde er voor de tweede achtereenvolgende keer in het grote
veld der veteranen te winnen.
Eek van Nes, Skifhead 1998
|
Een kat bespringt haar prooi
Ruim een maand voor de Skifhead in Delft tijdens de winterwedstrijden
hadden Eeke van Nes, Nelleke Penninx en Pieta van Dishoeck met in hun
kielzog de jeugdige Femke Dekker, al een voormeting over 5km gedaan,
waar van Nes duidelijk de betere was. Meike van Driel, 'der Vierte im
Bunde', kon destijds niet deelnemen. Nu was Van Driel, de nummer twee
van vorig jaar op de Skifhead achter Penninx, wel aanwezig.
De foute start van de drie roeisters aan de kop van het veld was er de
oorzaak van, luidde als het ware de nederlaag in van het drietal ten
opzichte van de als vierde gestartte Van Nes. De startafstand tussen de
eerste drie roeisters was eigenlijk te klein om elk van hun een eigen
opbouw van de race te laten, zonder het idee te hebben dat er direct iemand
'op de staart' zit. Daarbij ging ook Pieta van Dishoeck meteen vanaf het
begin in de aanval. Van Driel en Van Dishoeck stoomden op, maar na 2 km
stabiliseerde zich de situatie toen ook Penninx haar ritme gevonden had
en haar directe belagers de bochten wat ruim gingen nemen.
En daar, bij het uitkomen van de scherp aangesneden 'grote bocht', sloeg
de Eeke van Nes voor het eerst toe, en pakte ze met de wind pal tegen
zienderogen meer winst op de op elkaar lettende roeisters voor haar.
En daarmee was het pleit beslecht, het drietal was een prooi voor
van Nes. Ze liep achtereenvolgens Van Dischoeck en Van Driel in. Bij de
Berlagebrug werd het nog even vervelend toen zij met Penninx samen op het
juiste bruggat afstoomden. Penninx zat aan de kant waar geen keus was
(verboden bruggat) en moest laten lopen, en moest zo ook de vlak daarop
varende Van Dieshoeck en Van Driel laten gaan.
Van Nes had de klus geklaard:
"Het was wel even vervelend onder de brug, maar daar was niets aan te doen,
en verder, ja, ik heb ze ingehaald, dus ben ik winnaar", was het nuchtere
commentaar van de nieuwe winnaar van de Skifhead voor vrouwen. Nelleke Penninx
was wel teleurgesteld, niet zo zeer om het incident "ik zat aan verkeerde kant
van Eeke en dat bruggat was fout wist ik, dus ik moest wel stoppen, nou ja
dat is onderdeel van deze race", als wel dat ze graag na afgelopen jaar
"opnieuw de wedstrijd had willen willen, niet de titel uit handen hoeven geven".
Meike van Driel evalueerde de race als "onrustig" (zie mijn aanhef), maar was
redelijk tevreden over de afloop: "mijn conditie is weer opgevijzeld, nu derde
geworden, moet weer perspectief bieden voor over twee weken op de Randstad
Regatta".
Evenals in Delft was de jeugdige Femke Dekker 'the best of the rest', zij werd
vijfde op een minuut van Van Nes, en was daarmee de snelste senior-B roeister.
Zij werd gevolgd door Ellen Meliesie die er nu nog niet in geslaagd was om de
(L) te voeren van lichte roeister. Derhalve ging het blik voor de snelste lichte
roeister naar Hedi Poot op 15 seconden gevolgd door Floortje van Eijck, waar de
rollen begin maart in Delft nog andersom waren geweest, ruim in het voordeel
van Floortje van Eijck.
Overdosis adrenaline / lichte afstelling
Van de drie strijders van afgelopen jaar, Merlin Vervoorn, Pepijn Aardewijn
en Adri Middag meldde zich zich dit keer slechts Adri Middag aan de start;
de andere twee waren nog onvoldoende fit om de strijd om de Skifhead titel
aan te gaan. Het haalde niet de hagel, welke voor vijf
minuten hard op roeiers en toeschouwers neerkwam, echter wel de angel
uit de wedstrijd, omdat het meteen Adri Middag als beste kanshebber bestempelde
in het voorveld. Diederik Simon en Michiel Bartman werden nog niet in staat
geacht daar een stokje voor te steken. En misschien even minder kansrijk
Gerrit-Jan Eggenkamp die immers verderop in het veld moest starten en begin
maart in Delft ruim was verslagen door Gerard Egelmeers. Egelmeers liet
deze wedstrijd lopen, voornamelijk omdat "ik het bochtige traject niet
beheers en daarom mijzelf kansloos acht voor de overwinning", zo speculeerde
hij begin maart.
Adri Middag maalde in constant tempo (32) met de van hem bekende enigszins houterige
mokerslagen door het redelijke woelige water, met tegenwind gedurende driekwart
van de baanlengte. Gestaag liep Middag weg van de achter hem jagende Van der
Schoot, Bartman en Simon. Maar, zonder de voortdurende strijd van afgelopen jaar,
moest Middag natuurlijk voortdurend zichzelf alert houden met de gedachte
dat er verderop in het veld nog een enkele kanshebber startte. De als zesde
gestartte Alwin Snijders (in 1996 en 1997 senior-B winnaar) klampte aan en wist
de schade een tijd lang te beperken.
Gerrit-Jan Eggenkamp, Skifhead 1998
|
Meer gevaar leverde uiteindelijk de nog
verderop in het veld gestartte Gerrit-Jan Eggenkamp op. Hij laveerde zich
in het voor hem gebruikelijke lagere tempo 28/29 langs menige tegenstander,
om na de Berlagebrug, met 750 meter te gaan, er een behoorlijke schep
bovenop te doen. Zijn tijd, 28.47.81 bleek de winnende tijd te zijn, negen
seconden sneller dan Adri Middag die als tweede eindigde; Simon, Bartman,
Van der Schoot, en Snijders volgden. Alwin Snijders kon met zijn zesde plaats
voor de derde keer het senior-B blik in ontvangst nemen.
"Velen zullen me wel niet direct als kandidaat voor de titel gezien hebben",
aldus Gerrit-Jan Eggenkamp. "Ik gaf mezelf wel een kans. Niet iedereen ziet
natuurlijk hoe ik in Delft roei. Mijn duur-ergometer-score was goed, en ik zit
lekker in mijn vel. Ik had nu veel meer zelfvertrouwen dan de laatste paar
jaar voor dit evenement (hoewel Eggenkamp in 1995 al eens zesde werd).
Derhalve gaf ik mezelf wel een kans, als ik maar
geen problemen zou krijgen met degenen die voor mij startten. En even dacht
ik na 600 meter dat mijn Skifhead voorbij was omdat er iemand echt niet opzij
ging en we tegen elkaar aan kwamen. Die passages gaven me eigenlijk elke
keer weer een extra dosis adrenaline. Ik vond het wel een prettige wedstrijd,
steeds maar weer bedenken, hoe zal ik hier passeren, welk beslissing moet
ik daar en daar nemen".
Ondanks dat er behoorlijk tegen de wind in gebeukt moest worden, roeide
Eggenkamp in een redelijk rustig tempo 28/29. "Gebruikelijk, alleen voor het
laatste overzienbare stuk van 750 meter had ik een versnelling gereserveerd.
Maar wat misschien helemaal vreemd in de oren klinkt dat was mijn afstelling.
Gedurende de afgelopen week heb ik drie keer de afstelling lichter gesteld, zodat
deze vandaag stond op 1.61 span en 90.5 op de riem. En dan ook 28/29 roeien
betekent toch redelijk effectief roeien nietwaar," aldus de breeduit
glunderende en dolgelukkige Eggenkamp.
Het mager aanwezige lichte roeien leverde de snelste tijd op voor Frank Al,
hij kon daarmee het overgnagsblik mee naar huis nemen. Ronald Backer-Dirks
had zich ook het blik in deze categorie toegedacht; hij kwam 0.05 seconden
tekort. Had hij lichte senioren ingeschreven dan was het hem wel gelukt blik
mee naar huis te nemen; dat blik ging nu naar Jens Gerlach uit het nabuurland.
Gijs Vermeulen, Skifhead 1998 | |
Tim Kapteins, Skifhead 1998
|
|
Titaantjes en opnieuw adrenaline
Niet dat ze zo klein zijn, ze zijn vooral redelijk licht tot licht (max 74 kg),
maar wel erg taai. We hebben het dan over Tim Kapteins, de laatste drie jaar
winnaar op de Skifhead in de respectievelijke categorieen waarin hij roeide,
en over Gijs Vermeulen, afgelopen jaar nog winnaar bij de categorie 15/16
jarigen, en laatstelijk, begin maart, winnaar in Delft met 6 seconden voorsprong
op Tim Kapteins. Met andere woorden, beetje riskante bewering, maar toch,
eigenlijk zou de wedstrijd op de skifhead vooral gaan tussen deze twee
knapen. Het was niet echt weer voor lichtgewichten (driekwart harde wind tegen),
maar deze twee deert dat niet, het zijn specialisten. Tim Kapteins startte
voorop. De als derde gestartte Ivo Snijders leek ook even nog een kandidaat
voor de overwinning; hij wist lange tijd in het spoor van Kapteins te blijven,
maar moest in de eindfase toch afhaken. Gijs Vermeulen startte verderop in het
veld en zat dus evenals Eggenkamp met een (on)gunstig inhaaleffect. Met name
Jan Roling liet zich niet zo snel opzij zetten/voorbij varen, zodat Vermeulen
extra moest aanzetten om deze horde te nemen. De eindtijden beslisten ten
gunste van Gijs Vermeulen, 30.43.94 voor hem tegen 30.45.16 voor Tim Kapteins,
een verschil van 1.22 seconde. "Misschien heb ik de overwinning wel aan Jan te
danken, zo'n passage geeft je toch weer een extra stimulans om iets meer te
doen". Tim Kapteins, nuchter en naar het lijkt redelijk snel over een
teleurstelling heen, kreeg dan niet het blik omdat hij DE winnaar was, wel
het blik als 2e jaars 17/18. Hij moest het echter wel even kwijt, "goddomme
zit ik met een B-blik opgescheept".
De groeiende groep
De omvang van de senioren wedstrijdvelden op de Skifhead zijn de laatste
jaren wat kleiner geworden, dat is jammer en geeft toch enigszins te denken!
De laatste paar jaar wordt het aantal van veertig deelnemers aan de vrouwenwedstrijd
maar net gehaald; terwijl het aantal ingeschreven mannen de laatste paar
blijft steken op rond de zestig.
Daarentegen is het enthousiasme bij de veteranen onverminderd. Het aantal
vrouwen schommelt rond de vijfentwintig. He lijkt alsof we een trend zien,
dat een steeds jongere garde zich in het (27 jaar een te jonge leeftijd voor
definitie van veteraan??) veteranenveld stort.
Bij de vrouwen nestelde Simone
Brand zich twee jaar geleden aan kop van het veteranenveld. Dit jaar kreeg ze
concurrentie van de nog piep?jonge Marjolein Reekers die de 4km winnend afsloot
op ruim 5 seconden gevolgd door Simone Brand.
Pascal Voets, Skifhead 1998
|
Het aantal mannen groeit gestaag boven de 100. Willem van Schelven voerde dit
peloton 14 jaar aan. Afgelopen jaar werd hij uiteindelijk door de jongere
masters voorbijgestreefd; Pascal Voets was de nieuwe overall winnaar, en
tegelijk van de A-categorie. Ook dit jaar won Voets het veteranenveld,
ruim 30 seconden voor de overige deelnemers. Van Schelven is inmiddels kwa
leeftijd in de D-categorie beland, maar kon zich opnieuw vooraan in het veld,
tweede achter Voets, handhaven; voor Marcel Vervloet als winnaar van de
B-categorie en derde in totaal.
De C-één
In het ochtendblok over 4km starten al enkele jaren tussen de vijf en tien
C-eentjes mee; zelf ook van de partij geweest. Dit keer niet,
o.a. vanwege een vervelend opkomende muisarm. Kans had ik ook dit keer niet
gehad, omdat Jan Wienese nog steeds sneller is, en Bas of Basje.... natuurlijk.
Bas Nieuwenhuizen, zo'n 110kg schoon aan de haak, maar wel nog redelijk tot
goed getraind, roeide onberispelijk in niet minder dan 29 slagen per minuut
in zijn natuurlijk vrij diep liggende C-een De Amstel over. Proficiat Basje...
(foto bij uitslagen).
Oh ja, bijgaand natuurlijk de geheel eigenwijze, compacte en bijna
compleet [ach geef enkele ontbrekende voornamen nog even door :):) ] verzorgde uitslagen
van de Skifhead (en voor de liefhebbers, inclusief enige aanklikbare plaatjes).
Foto's die ik van deze wedstrijden gemaakt heb (degene van voldoende kwaliteit)
zijn voor privé doeleinden onder bepaalde condities (zie hoofdpagina)
verkrijgbaar. De Skifhead: Cees van Leeuwen, Valentijn Leijh, Rick Gerritse,
Rene Oudenman, Maud Klinkers, Suzanne Bauman, Simone Brand, Dorien vdPol,
Bas Nieuwenhuizen, nellek Penninx, Meike v.Driel, Pieta v. Dishoeck, Eeke van
Nes, Femke Dekker, Laurien Vermulst, Emily Fleur Franklin, Willem v. Schelven,
Ruud Wessel, Adri Middag, Michiel Bartman, Diedrik Simon, GerritJan Eggenkamp,
Tim Kapteins, Gijs Vermeulen.
[Uitslagen+foto's]
Laatst gewijzigd:
