[Nationale kampioenschappen, Bosbaan, Amsterdam]
|
|
© Henk Schrik / June 1997 / © foto's: Henk Schrik [Nationale kampioenschappen, Bosbaan, Amsterdam] |
NATIONALE
KAMPIOENSCHAPPEN
ROEIEN 1997
Femke Dekker koningin van het bal
Joris Loefs flikt het opnieuwDe nationale kampioenschappen als zelfstandige wedstrijd staan bekend als de saaiheid zelve; dat bleek ook dit jaar weer het geval. De organisatie van het evenement kon beter, maar er zijn voors en tegens van een andere opzet.
Ondanks dat worden er op het kampioenschap natuurlijk wel een aantal races gevaren die zeer de moeite waard zijn, ook dat bleek dit jaar weer het geval. En als dan ook de wind nog meehelpt om recordtijden te varen, dan wordt zo'n kampioenschap zelfs af en toe vrolijk! Meerdere internationale baanrecords werden aangescherpt, hier en daar zelfs verpulverd. De jeugdige Femke Dekker uit Leiden had in de verbetering van 3 internationale records een groot aandeel; Femke Dekker was de koningin van dit kampioenschap. In het senior-B circuit zorgden Derk Fontein en Dirk Lippits voor het nodige vuurwerk in de dubbeltwee. Joris Loefs zorgde bij de top voor de verrassing; evenals in 1995 wist hij door een juiste voorbereiding het kampioenschap in de skif in de wacht te slepen.
Femke Dekker
De koningin van het kampioenschap was alléén en samen met Maartje Breeman, Merel Takkenberg, en Karin Klinge verantwoordelijk voor verbetering van 3 internationale Bosbaanrecords voor junioren.
Zaterdag verpulverde Femke Dekker haar eigen nationale record in de skif (14 seconden!) en kwam uit op 7.46.41 tegelijk een verbetering van het internationale baanrecord met 6 seconden. Later op de dag haalde ze met de drie andere meisjes 11 seconden af van hun eigen (inter)nationale baanrecord in de dubbelvier; 6.37.31.
Tijdens de ARB-wedstrijden een week eerder sloopten Femke Dekker en Maartje Breeman al het internationale baanrecord in de meisjes dubbeltwee; tijdens het kampioenschap scherpten ze het record nog ietsje aan: 7.07.35
Het luxe probleem
De nog relatief korte roeicarriere van Femke Dekker is al een gelauwerde. In 1995 behaalde ze in Poznan (Polen) tijdens de junioren WK tezamen met Christel Rijnten de bronzen medaille in de dubbeltwee. Afgelopen jaar veroverde het Nederlandse kwartet met Karin Klinge, Christel Rijnten, Maartje Breeman en Femke Dekker het goud in de dubbelvier op de junioren WK in Schotland.
En Dekkers' ster rijst verder; alsmaar harder gaat het, en schijnbaar zonder moeite; stylistisch heel goed, zeer efficient roeiend, en veruit de sterkste junior in Nederland,. Begin mei testte ze zich niet onverdienstelijk uit in Keulen, waarbij ze zich ook al Nederlands' sterkste senior-B skiffeuze toonde.
Op de ARB-wedstrijden verpulverde ze samen met haar partner Maartje Breeman het internationaal Bosbaanrecord in de dubbeltwee. Hoe sterk ze is toonde ze ook op de nationale kampioenschappen, waar ze eerst haar eigen record in de skif aan flarden voer; en passant de internationale baanrecords in de dubbelvier en opnieuw de dubbeltwee scherper stelde."In topvorm, ongelooflijk dat het zo hard gaat", aldus moeder Dekker langs de Bosbaan. De nationale kampioenschappen zijn er niet alleen om medailles te halen, het dient ook als selectie voor de 'kleine nummers'. "Ze zit daarom nu met een luxe probleem", aldus moeder Dekker op zondag. "Ze moet nu dit weekend kiezen of ze in de skif of in de dubbeltwee wil uitkomen op de junioren-WK". De avond tevoren, na het internationaal Bosbaanrecord in de skif en dubbelvier hebben moeder en dochter zwaar zitten bomen over wat te doen. Moeder Dekker verhaalde dat Femke altijd al heeft gedroomd om in de skif te varen op de WK; ervoor zouden verder pleiten dat al brons in de dubbeltwee en goud in de dubbelvier werd behaald. Ook is dit jaar de laatste mogelijkheid om als junior te starten. Anderzijds zou het ook betekenen dat Femke verder ruim een maand grotendeels alleen zou trainen, terwijl de meiden tot nu toe vaak met elkaar trainden, bij elkaar logeerden en het nodige plezier beleefden naast hard trainen. "Daarnaast moet ze zich realiseren dat de keus voor de skif verkeerd kan uitpakken, en dat ze zonder medaille terug komt", aldus moeder Dekker.
De keuze van Femke Dekker voor de skif zou voor Maartje Breeman betekenen dat ze in de dubbeltwee wel minder kans op eremetaal zou hebben dan wanneer ze met Femke Dekker zou roeien; Merel Takkenberg of Karin Klinge zou dan de dubbeltwee partner moeten worden.Jongens dubbeltwee
Stuivertje wisselen was het op enkele wedstrijden van de twee concurrerende jongens dubbels; Thomas Dirksmeijer / Benjamin Schuuring (Leythe/Nautilus) en Tjerk van Weezel en Erik ten Oever (Willem III). Op de nationale kampioenschappen kwam het beslissende vervolg; Dirksmeijer/Schuuring wonnen, zij het met slechts 0.4 seconde verschil. Er werd onvoldoende potentieel voorhanden gevonden om een dubbelvier te formeren (inclusief reserve), zodat de dubbeltwee Dirksmeijer/Schuuring de meest waarschijnlijke optie voor de junioren-WK is, met als startende reserveroeier Erik ten Oever.
Thomas Dirksmeijer was in de skif ook de snelste; op 2 seconden gevolgd door zijn dubbeltwee partner Benjamin Schuuring, en Erik ten Oever als derde. Opvallend in dit gezelschap Gijs Vermeulen, ook weer uit de stal van Die Leythe, en nog behorend in het veld der 15/16-jarigen; hij finishte als vierde. Daags tevoren had hij ook al met groot verschil (9 seconden) de skiffinale 15/16-jarigen gewonnen.
Gijs Vermeulen | NK1997 | J16_1x 
Roëll's magieIn 1995 sloeg Joris Loefs (Euros) een verrassende dubbelslag; hij won zowel het nationaal kampioenschap in de A-skif als in de B-skif. Na de teleurstellende 10e plaats in de dubbelvier op de Olympische Spelen besloot Loefs aanvankelijk zich met clubgenoot Niels van Steenis op een seizoen boordroeien voor te bereiden (begeleid door Roëll en van Delden). Van Steenis moest vanwege lichamelijke klachten afhaken, en Loefs keerde terug in de scullersgroep van Jan Klerks, en in de dubbelvier voor de internationale regatta van München. "Het ging in München wel goed, en het had misschien nog wel een beetje beter gekund met de mogelijkheid om van de Duitsers te winnen, maar het weer was ook zo vervelend. Op zich voelt het prettig in de vier, beetje wrang om te zeggen misschien, maar ik voelde direct dat dit beter liep dan afgelopen jaar". "Maar ik was na München wel moe", aldus Loefs, die wat rust nam en zich daarna concentieus voorbereidde op het nationaal kampioenschap.
Joris Loefs
In de finale van de skifwedstrijd in de open klasse om het nationaal kampioenschap ging Joris Loefs er als een haas vandoor. Hij fungeeerde niet alleen als gangmaker en haas; hij bleef, in hoog baantempo, de rest voor tot op de streep. Merlin Vervoorn spurtte machtig, maar bleef 0.8 seconde verwijderd van Joris Loefs, na 1995 voor de tweede keer nationaal skif kampioen.
En Loefs was op dreef. Hij spotte met alle wetten en ging als een bezetene tekeer met als resultaat het kampioenschap, een snellere tijd dan twee jaar geleden, (nu 6.47.53). Een prachtige overwinning op de in het laatste interval enorm sprintende Merlin Vervoorn, op wie Loefs nog 0.8 seconde voorbleef op de meet. Adri Middag werd enorm op de huid gezeten door een spurtende Diederik Simon, maar wist nog juist de derde plaats te behouden. Afgeslagen dit keer Gerard Egelmeers en Michiel Bartman.
Hoe flikte Loefs het nu weer om zo uit te halen. "Dit is natuurlijk wel mijn type weer, het moet niet wind tegen zijn, dan heb je meer spierballen nodig". "Ook hebben we ons nog weer op de stijl geconcentreerd (rechtop, de wat kortere prikhaal met hoog tempo, hs) en bewust naar het kampioenschap toegewerkt; heeft ook een beetje te maken met de magie van Roëll." Loefs denkt niet aan de solotoer, maar "ik zou wel graag aan de Holland Beker meedoen, die willen we natuurlijk allemaal graag een keer winnen, maar als er dan dubbelvier gevaren wordt....."
De roeiers lieten het in samenspraak met de CTR over aan het CTR om de skif selectie bij 'vreemde' omstandigheden uit te stellen (op zich een zeer juist uitgangspunt). Hoewel de Bosbaan er niet vaak zo eerlijk bijlag als tijdens het nationaal kampioenschap vermocht te zijn, verklaarde de CTR de skiffinale 'besmet' voor selectiedoeleinden; een nieuwe afspraak voor een race tussen Vervoorn, Middag, en Egelmeers (voor Luzern en de weg naar de WK), werd gemaakt voor zaterdag 21 juni 1997.In het dubbele nummer moesten Merlin Vervoorn en Adri Middag wel eerst op gang komen, maar behaalden uiteindelijk wel het nationaal kampioenschap voor Gerritjan Eggenkamp en de voor de vermoeide Michiel Bartman invallende Joris Loefs; zij hadden duidelijk in het begin iets teveel gedaan, maar wisten nog net (0.06 seconde) het puntje van hun boot voor Derk Fontein en Dirk Lippits over de finish te drukken. De gewijzigde dubbelvier nam later in de middag onvoldoende afstand van de bij elkaar geraapte B-vier.
Nog meer skifjes en dubbels
Wat het lichte scullen betreft: beide Nereïden, Huub Bots en Paul Koper lieten weer van zich horen; Pim van Oppenraay had om persoonlijke redenen definitief afgehaakt; terwijl Maarten van der Linden nog steeds zijn draai in de skif niet kon vinden. Pepijn Aardewijn zag beide dagen noch in zijn tegenstanders, noch in de meewind aanleiding om sterk uit te halen (Aardewijns' eigen internationaal Bosbaanrecord staat immers al op 6.47). Zowel op zaterdag in skif als op zondag in de dubbeltwee ging na de eerste kilometer de voet van het gaspedaal. Twee keer het kampioenschap was voldoende. De jonge Ronald Backer Dirks moest dit keer de skiffinale vanaf de zijlijn bekijken.
Lange tijd leek het erop alsof Pieta van Dishoeck haar kunstje van de Randstad Regatta zou herhalen. Ook nu kon ze een voorsprong nemen op de rest van het veld en die lange tijd volhouden. Met krachtige halen wist ze een lengte voorsprong vast te houden. Maar juist dat beetje meer souplesse, en makkelijker twee tempi hoger roeiend, bracht Eeke van Nes in de laatste 400 meter langszij, en uiteindelijk de winst. Anneke Venema roeide naar het op de NK niet aanwezige brons.
Na München had Kris Korzeniowski opnieuw wat stoeltjes gewisseld, zodat van Dishoeck/van Driel het dit keer opnamen tegen van Nes/Penninx. Lange tijd voeren beide dubbels elk aan een andere kant van de Bosbaan gelijk, en deden coaches op de kant het psychologische werk jegens de tegenstanders. Uiteindelijk bepaalde opnieuw net dat beetje meer souplesse, het makkelijker hogere ritme, de uitslag. Van Nes / Penninx behaalden het kampioenschap; "verdomme, twee keer tweede", aldus Pieta van Dishoeck. Ook na deze wedstrijd zal Korzeniowski nog wel even de stoeltjes blijven wisselen, alvorens in Luzern met een voorlopig definitieve opstelling te komen.....
Ellen Meliesie en Annett Bogtstra konden nog juist voor Karin ter Beek en Anneke Venema de derde plaats in beslag nemen. Bogtstra had de dag ervoor de titel in de lichte skif behaald voor Ellen Meliesie.Onno en Frits ofwel | Derk Fontein en Dirk Lippits
De winter was al voorbij toen Derk Fontein (Skoll) op het idee kwam om toch maar aan het 2-km seizoen te beginnen. Het was even wennen de eerste wedstrijden, en ook op de ARB ging het in de skif nog niet naar wens. Maar voor de ARB-wedstrijden was een afspraak met Dirk Lippits (Theta) gemaakt om de dubbeltwee uit te proberen. Op de dag van de wedstrijd stapten ze 's ochtends voor hun eerste training in de boot. De wedstrijd verliep voortvarend, tijdens de ARB-wedstrijden snoepten ze 1 seconde af van het bestaande nationale en internationale Bosbaanrecord dubbeltwee in de categorie senior-B (Arisz/Krijtenburg, 1989).
Derk Fontein (sl) en Dirk Lippits Nederlands kampioen senior-B dubbeltwee. Het tweede record binnen een week | 6.19.29. Inclusief zondag in de wedstrijd om het kampioenschap in de A-dubbeltwee voeren zij driemaal 6.20 en sneller binnen zeven dagen.
Hoewel spaarzaam samen in de boot, geven sommige namen natuurlijk herkenningsproblemen; Onno en Frits leken daarom wel geschikte nicknamen. Een oefenbaantje trokken ze nog op de zaterdagochtend van de nationale kampioenschappen. In de wedstrijd om het kampioenschap in de senior-B dubbeltwee was het opnieuw raak. Met een straatlengte voorsprong kwam het duo als de nieuwe kampioenen over de streep: en opnieuw in een nieuw baanrecord, ze snoepten er opnieuw een seconde vanaf: het nieuwe record: 6.19.29, waarmee de trip naar de Nations Cup in Milaan bezegeld lijkt.
Er werd kort overlegd, waarna werd besloten toch maar 30 gulden extra in de KNRB-pot te stoppen en zondag aan de senior-A dubbeltwee wedstrijd mee te doen. Opnieuw kwamen Fontein en Lippits tot een respectabele tijd; winnaars werden Vervoorn / Middag. Eggenkamp/Loefs hielden nog net een boegbal voorsprong op Fontein/Lippits.Merlin Vervoorn moest twee uur later toch weer aantreden voor de finale in de senior-B skif, om zijn aanspraak op de skif plaats naar de Nations Cup waar te maken. Hij kreeg dit kampioenschap in de B-skif verre van cadeau; zeer diep moest Vervoorn gaan om zich de hevig aanvallend roeiende Alwin Snijders (Spaarne) van het lijf te houden. Vervoorn slaagde in zijn missie; Snijders roeide de race van zijn leven, een persoonlijk record en voor het eerst onder de zeven minuten, maar niettemin bleef hij op .22 seconde van Vervoorn steken. Snijders moet hopen dat er nog een voldoende sterke dubbelvier met hem gevormd kan worden.
Alwin Snijders in de aanval op Merlin Vervoorn | NK1997 | Senior-B skif 
De lichte senior-B skif was een prooi voor opnieuw een talentvolle telg van Die Leythe; Tristan Kramers. Al zijn tegenstanders hadden behoorlijk het nakijken, of eigenlijk zagen hem in het geheel niet; Kramers roeide iedereen op ruim zeven seconden. De lichte dubbeltwee werd een overwinning voor Floris Olde Weghuis en Simon Kolkman (Euros). De overwinning was duidelijk, maar de vermoeide roeiers beaamden dat de tweede helft van de race wel moeizaam was. Na de overwinning in de lichte acht bleek zowel vanuit het scullen als het boordroeien weer de nodige belangstelling voor Kolkman. Al eerder had hij laten weten het dit jaar 'toch iets rustiger' te doen; desondanks grossiert Kolkman nog menige wedstrijd in blik, 'het gaat leuk met de groep zo, laat ik dit jaar toch maar afmaken zoals ik gepland had, volgend seizoen zien we wel weer", aldus Kolkman.
De zusjes Floortje en Brechje van Eijck ( Skadi) en Hedi Poot (Proteus) verdelen de plaatsen gewoonlijk in de lichte vrouwen senior-B skif. Floortje van Eijck won het kampioenschap in een nieuw internationaal Bosbaanrecord; dat Hedi Poot derde werd was enigszins teleurstellend. Het is even afwachten hoe de internationale plaatsen dit jaar bezet worden (zowel de zusjes van Eijck -dubbeltwee-, als Hedi Poot -skif- scoorden afgelopen jaar zilver op de Nations Cup). Sigrid Winkelhuis (Phocas), zo verrassend voor de dag komend in Keulen met een overwinning, werd vierde op dit kampioenschap. Oh ja, trieste zaak, zwaar scullende B-vrouwen is er slechts één, Annechien Kok (Orca) !.
Job Jansen en Falco van 't Riet snelle twee-zonder
Reeds in het voorolympisch jaar 1995 stonden de lichte boordroeiers op scherp voor de nationale selectie in de ongestuurde vier. In dat jaar, op de Koninklijke / Holland Beker wedstrijden, was het snel weer, en werden welgeteld 17 records verbroken. Des te opvallender, dat nu, anno 1997, in het naolympisch jaar een nieuw record in de lichte ongestuurde twee werd neergezet.
Job Jansen (sl) en Falco van 't Riet 
Job Jansen en Falco van 't Riet (Njord/Skadi) lieten zich niet onbetuigd in de finale. Jeroen Spaans en Laurens van Graafeiland (Theta) wilden hun mislukte greep op de Randstad Regatta uitwissen door het kampioenschap in de lichte ongestuurde twee te behalen. Het leek er lange tijd op dat ze hun belofte zouden waarmaken. Wat betreft Job Jansen en Falco van 't Riet, lijkt het er altijd op alsof Jansen wel de tijd heeft tijdens de eerste 1500m; waarom zou ik me haasten, althans zo lijkt het. Aanvankelijk ook in derde positie, wisten Jansen en van 't Riet hun bootpunt vanaf de laatste intervallijn vooraan te brengen in een onwaarschijnlijk sterke laatste 500meter; een internationaal Bosbaanrecord was hun beloning. Spaans/Graafeiland werden tweede met kort daarop van Eupen / Weyschede (Argo). Het dubbele nummer was derhalve zondag ook een prooi voor de combinatie van Spaans/Jansen/van 't Riet/Graafeiland voor Argo dat een combinatie met Frank Al (Alkmaar) en Edgar Snijders (Proteus) vormde.
Euros' lichte acht | NK1997 
Bondscoach Diederik de Boorder zag natuurlijk graag het winnende viertal als basis voor zijn lichte acht project. Als Jansen en van 't Riet echter een claim leggen op de ongestuurde twee, zal de bondscoach nog wat extra hulptroepen moeten laten aanrukken voor de aanstaande selectie. Jansen/van 't Riet konden de trilogie niet waarmaken. De winnende vier combineerde met de lichte vier van Njord, maar vonden Jonkmans' lichte Euros groep op hun pad; Euros won. Jonkmans' groep zal wellicht het seizoen gezamenlijk afmaken; zij trakteerden zichzelf zondagavond zeer zeker op een copieus diner nadat ze het nationaal kampioenschap in de lichte acht behaald hadden, al was de marge slechts zeshonderdste van een seconde.
Groen licht voor Willem III duo
Het was wel een beetje een trieste vertoning op zaterdag om in de 'strijd' om het kampioenschap in de ongestuurde twee, zonder voorwedstrijden, slechts vier boten over het water te zien gaan. De race betekende voor Stephan van Dongen en Jos Klinge dan ook voornamelijk een race tegen de klok, en op een nationaal kampioenschap is dat alleen geen reden om er nu eens superhard tegenaan te gaan. Het kampioenschap was vanzelfsprekend voor hun; de reprise op zondag in de senior-B twee-zonder was dan ook slechts een plichtpleging. Van Dongen/Klinge kregen het groene licht om zich te meten in Luzern voor een poging zich te plaatsen voor de wereldkampioenschappen, en de Nations Cup in Milaan te bezoeken om een podiumplaats te veroveren. Op de wal had het duo ook wel schik en de volgende anekdote moeten we niemand onthouden. Een gastscribent omschreef het als volgt:
Anatomisch verantwoord ?
'Tijdens het NK-weekeinde stapten de twee-zonder roeiers van Willem III, Stephan van Dongen en Jos Klinge, gemoedelijk rond met een mooie, zelfbedrukte sweater met de opdruk coxless pair. Bij navraag bleek dat ze - enigszins twijfelend of het Engelse woord voor stuurman nu met een x eindigde of wellicht met ck - het woordenboek er maar op na hadden geslagen. Gelukkig maar, want de organisatie had beide mannen zondags ook al onder LDSB2- in het programma boekje vermeld..... Zou, zonder het woordenboek, de organisatie van de NK toch nog gelijk hebben gehad....
De activiteit van beide Willem III-ers in de vier en acht ging dit weekend echter slecht. Het viertal Gijs Kind, Bas Diepenbroek, Geert Cirkel en Peter vd. Noort (sl) (Proteus, Dordtsche, Orca) van de huidige selectie van Korzeniowski was de betere in de ongestuurde vier en in de acht. De betere is echter een relatief begrip. Het NK is namelijk zo georganiseerd dat vergelijkbare nummers binnen een korte spanne tijds worden verroeid om vergelijking mogelijk te maken. De indruk op de wal werd door de geregistreerde tijd bevestigd; de winnende lichte ongestuurde vier was tweetiende seconde sneller dan de zware vier. In het B-circuit lijkt de Laga ongestuurde vier goed te functioneren, tenzij deze of gene uit de ploeg nog geroepen wordt (wil worden) in het A-circuit.
Daphne Swarte en Annemieke Eijgelaar 
De vrouwenpendant van de ongestuurde twee werd niet gewonnen door 'de' ongestuurde twee Wendela Hoen en Esther Devilee (Nereus/Skoll); zij werden derde. Het was het Orca-duo met Daphne Swarte en Annemieke Eijgelaar die het kampioenschap in hun voordeel beslisten. Gecombineerd wonnen deze beide tweetjes ook het kampioenschap in de ongestuurde vier.
De vrouwen senior-B vier van Aegir/Gyas was 's-ochtends ook van de partij, maar moest nog een behoorlijke achterstand incasseren. Later op de dag, met iets sneller weer, deed de ploeg het ook veel beter in de wedstrijd om het senior-B kampioenschap; een internationaal Bosbaanrecord (de week ervoor wegens een blessure gemist) was nu het resultaat. Met ook het kampioenschap in de senior-B twee-zonder een dag ervoor lijken de kaarten voor de Nations Cup geschud.
Hoewel kaarten geschud? De Nations Cup is dit jaar niet naast de deur (Groningen-1995, Hazewinkel-1996), het beleid zal dus geheel bepaald worden door geld, en wetende wat stiefmoederlijk betekent...Organisatie | Pink (Cup)
Het nationaal kampioenschap is als zelfstandige wedstrijd saai. Tot nu toe is nog geen enkele formule succesvol geweest. Ook het 'aankleden' van het evenement met wedstrijden voor de eerstejaarsachten, zij het in een eendagswedstrijd, zij het in een toernooi, heeft nog niet tot het beoogde resultaat geleid. Boeiender voor het publiek, zeker het meefietsende publiek, is meer spreiding van een aantal interessante nummer. Nu worden aan aantal interessante nummers binnen anderhalf uur afgewerkt, en is er uren geen moer te doen. Tegen spreiding pleit het argument om vergelijkbare nummers in een kort tijdsbestek af te draaien, zodat vergelijking mogelijk is tussen overeenkomstige nummers van licht en zwaar, vrouwen en mannen (zie bijv. de zware en lichte ongestuurde vier).
Een late inschrijving wordt zeker overwogen aldus wedstrijdleider André Everard, want het programmaboekje bevat nu zoveel ploegen met namen, welke al niet meer van toepassing waren op het moment dat het boekje gedrukt werd. En maar schelden dat de namen er fout instaan, die notabene door eigen wedstrijdcommissarissen fout zijn opgegeven....
Er is natuurlijk best over nagedacht wat wel en niet zou moeten, wat wel en niet wenselijk is. Degene die alle voors en tegens van wat interessant, leuk, maar ook vanuit bondscoaches' zijde wenselijk is, eens op een rijtje zet en daaruit de toverformule voor het nationaal kampioenschap destilleert, die melde zich bij KNRB en wedstrijdleiding; misschien, heel misschien, hebben ze een gevoelig oor.......
De KNRB heeft natuurlijk niet zomaar een interessant kampioenschap met een eerstejaarsachten toernooi en bijbehorende Pink Cup (alle drie afdelingen: zware mannen, lichte mannen, en vrouwen gewonnen door Nereus), dan wel om de naamsverbinding te onderstrepen, door veel Pink-kleur van de hoofdsponsor Pink Elephant op te hangen; daar is nog meer voor nodig.
Laatst gewijzigd:
